حادثه عاشورا كاملترين مرتبه عبوديت

حادثه عاشورا كاملترين مرتبه عبوديت

حادثه عاشورا كاملترين مرتبه عبوديت

حادثه عاشورا تجلی گاه بالاترین نوع از بندگی در درگاه الهی و کاملترین مرتبه از عبودیت و عرفان الهی است. عرفانی که عشق و شور و احساس و جذبه شوق را در کنار اصلاح اجتماعی و رهبری و هدایت مردمان می بیند و به جای گوشه گیری و انعزال و رخوت و سستی، اوج تأثیرگذاری را در جامعه ایجاد می کند و توجه به هر دو جنبه و عدم غفلت از هر کدام می تواند تصویر کاملی از آرمان این انقلاب عاشورایی و کربلایی ارائه دهد.حضرت سیدالشهداء(علیه السلام) همان شخصیتی است که در هنگام عبادت و مناجات، ناب ترین مفاهیم عرفانی را بکار می گیرد و با تمام وجود در برابر عظمت خداوند متعال تسلیم می شود و سر تا پا غرق در انوار ربوبی می گردد، چنانکه در دعای آن حضرت در روز عرفه شاهد بیانات عرفانی عمیقی هستیم که بی نظیر و توصیفات بسیار دقیق از رابطه میان عاشق و معشوق را به تصویر می کشاند.این امام حسین (علیه السلام)همان امام حسینی است که پس از تعیین یزید به جانشینی معاویه، با خطبه آتشین خود، مسلمانان و صحابه رسول الله(صلی الله علیه و اله) را به امر به معروف و نهی از منکر دعوت می کند و با نامه های تند خود به معاویه او را سرزنش کرده و به خیانت متهم می کند و مردم را نسبت به فسق و فجور یزید آگاه می سازد و در گفتگوهای میان ایشان و برخی از اقوام و آشنایان و صحابه، به افشاگری علیه معاویه و یزید و امویان می پردازد، بی آنکه واهمه و ترسی به خود راه دهد.تربیت، که هدف غایی از بعثت پیامبران و ارسال رسل الهی و وظیفه اصلی امامان و رهبران دینی است، در دو بعد فردی و اجتماعی در قیام حضرت سیدالشهداء(علیه السلام) دیده می شود.لذا از آغاز این نهضت ابتدا انگیزه های الهی و دینی آن تبیین و تشریح می گردد تا هم افرادی که در این کاروان در سیر و سلوک به سر می بردند به آن آگاه باشند و خود را از هر گونه نا خالصی نیت های دنیاطلبانه پاک و رها سازند و از سوی دیگر برای جامعه آشکار گردد که بر سر دو راهی انتخاب میان حق و باطل قرار گرفته است و حجت بطور کامل اقامه شده است.هرچه این کاروان به مقصد خود نزدیکتر می شود، این فرایند نیز به نقطه کمال خویش می رسد. در طول مسیر و در طی حوادث مختلف، از شهادت مسلم بن عقیل(علیه السلام) و خیانت کردن کوفیان، تا بستن آب بر زنان و کودکان، بتدریج خلوص و بندگی اطاعت پررنگ تر و بارز تر می گردد. تا آنکه اوج این نورانیت را در شب و روز عاشورا می توان ملاحظه کرد. شب عاشورا را از حیث مناجات با خالق و معبود و معشوق و روز عاشورا را از حیث ایثار و فداكاری و وفاداری. آنچه در روابط میان اصحاب و امام(علیه السلام) در روز عاشورا ملاحظه می شود نتیجه همان رابطه آسمانی و الهی و عرفانی میان آنان با خداوند متعال است.چراکه آنان عشق به سیدالشهداء(علیه السلام) را ترجمان عشق به خداوند متعال می دانستند و میان این دو تفکیکی قائل نمی شدند. سیدالشهداء(علیه السلام) ولی الله است و اتصال به مقام ولایت است که افراد را به بالاترین مراحل و مدارج معرفت و شهود می رساند. با این نگاه عرفانی بود که اصحاب حضرت نه تنها ترسی از مرگ نداشتند، بلکه برای قربانی کردن خود، اشتیاق داشته و سر از پا نمی شناختند.بر این اساس است که مرگ نزد آنان(احلی من العسل) شده و از تمام این مصیبت ها و دشواری ها تعبیر می شود که (ما رأیت الّا جمیلا).عاشورا عمق نگاه عرفانی به زندگی و حیات انسانی است، چرا که عشق به خداوند را با تربیت و هدایت بندگان خدا پیوند داد و راه و رسم عبودیت حقیقی و عرفان ولایی را مشخص کرد و خط بطلانی بر تفکیک میان خودسازی و تزکیه فردی با هدایت و تربیت و اصلاح اجتماعی کشید.استمرار این درک عمیق دینی را در سیره فردی و اجتماعی امام راحل(رض) در دوران جدید می توان متبلور دید. رهبری که در خلوت مناجات های عاشقانه خویش، عاشقانه اشک می ریزد و عبادت می کند و در عین حال در برابر دشمنان اسلام با شهامت و شجاعت بی نظیر ایستادگی کرده و اقدام به تأسیس حکومت و جامعه ای اسلامی می نماید و اسلام اهل بیت(علیهم السلام) را به جهانیان معرفی می کند و روحی تازه به حیات دینی در عصر جدید می دمد.

دكتر سيد محمد صادق هاشمي شاهرودي

 

ارسال نظر

با ما در ارتباط باشید

برای اطلاع از مطالب جدید لطفا در خبرنامه سایت عضو شوید...